Sunday, 27 July 2008

Το ρολόι

Το 2008, φοιτήτρια τότε, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκ. Κυρίως γιατί ήμουν μοντέρνα κοπέλα και τότε ήταν πολύ της μόδας και δευτερευόντως γιατί πίστεψα πως το ίντερνετ θα είναι η επαφή μου με τον πολύ κόσμο. Γελάστηκα. Δεν έχω καμία ένδειξη ότι το διάβασε ποτέ κανείς. Δεν ήξερα να κοιτάζω και τα στατιστικά, ήμουν πράγματι πολύ αφιερωμένη στο γράψιμο.
Έγραφα τύπου ημερολόγιο αλλά με σκέψεις μαζί. Δηλαδή για τότε που περίμενα σε μια ουρά και κάποια μου πήρε την θέση ή για τότε που βρέθηκα σε μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον όλες αυτές τις σκέψεις τις θεωρώ πολύ προσωπικές και για αυτό το λόγο δεν τις αναδημοσιεύω. Πάντως κρίμα που η ανθρωπότητα δεν πήρε χαμπάρι τέτοιο ειλικρινές μπλογκ, είχε πολλές πιπεράτες λεπτομέρειες για την φοιτητική ζωή στην Αθήνα του 2008, πριν την κρίση. Τελοσπάντων επανέρχομαι.
Στο μπλογκ δημοσίευα και μερικές ιστορίες. Τις δημοσίευα σε συνέχειες. Πολλές από αυτές δυστυχώς δεν τις ολοκλήρωσα και τώρα δεν έχω καθόλου όρεξη, ασχολούμαι με άλλα πράγματα.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που σκεφτόμουνα και ναι έχω διαβάσει την σημειολογία του Ουμπέρτο Έκο.  



Το ρολόι δείχνει την ώρα. Την ώρα που έχουμε, την ώρα που χάσαμε, την ώρα που πέρασε ή αυτή που θα περάσει. Βρίσκεται στον καρπό μας, στον τοίχο ή σε κάποιο έπιπλο. Θα έλεγε κανείς πως όλα τα ρολόγια λένε την ίδια ώρα, γιατί ο χρόνος είναι ένας και στοιχείο που δεν αλλάζει να υπάρχει. Περνάει όμως, και με αυτήν την έννοια ό,τι και να γίνει αλλάζει. Με ρυθμό σταθερό.
Είτε είσαι στην πόλη σου είτε σε μία μαύρη τρύπα αυτός υπάρχει. Είτε σε επηρεάζει, είτε όχι και στο πιο ακραίο φυσικό πείραμα, σε κηνυγά. Καραδοκεί να σου θυμίσει ότι στον τόπο όπου ανήκεις πάλι θα του υποταχτείς.
Κι όμως! Τα ρολόγια είναι επιδέξιοι ρήτορες, άλλα λένε ανάλογα με το κοινό τους! Το ρολόι που έχουμε στον καρπό μας δείχνει την πιο υποκειμενική ώρα από όλα. Σαν να βρίκσει το ρυθμό του με βάση την περιοδικότητα των χτύπων της καρδιάς αυτού που το φοράει. Εκείνος που το βάζει πέντε λεπτά αργότερα γιατί πάντα αργεί και θέλει να πιέζεται, εκείνος που το βάζει πέντε λεπτά νωρίτερα γιατί δε θέλει πια να είναι στην ώρα του ή γιατί νομίζει πως έτσι θα ξεφύγει από την πίεση του εαυτού του που τρέχει πιο γρήγορα από το χρόνο.
Εκείνος που όλο το πειράζει γιατί κατά καιρούς χάνει, ή εκείνος που όταν το κοιτά βλέπει μία ώρα αργότερα: την ώρα της πατρίδας του, την ώρα που ξυπνάει η γυναίκα του, ή που γυρίζει από τις δουλειές της.
Εκείνος που όταν το κοιτάει βλέπει μία πολύ συγκεκριμένη στιγμή και λίγο κολλάει το μυαλό του, μα έχει συνηθίσει τόσο που δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, καταφέρνει να πει φωναχτά τους αριθμούς της ώρας. Εκείνος που θαυμάζει τη μαγεία των αριθμών όπως διαδέχονται ο ένας τον άλλον, στην προαιώνια και απαράλλαχτη σειρά τους που ο νόμος της μόνος θείος μπορεί να θεωρηθεί. Και τους προσθέτει, τους αφαιρεί, τους πολλαπλασιάζει. Δήθεν παίζοντας με τον χρόνο αλλά δηλώνοντας την αδυναμία του μπροστά του με ένα κρυφό δέος. Εκείνος που στο ρολόι δε βλέπει παρά ένα δώρο, μία σχέση με κάποιον που έγινε μικροαντικείμενο. Ή άλλες φορές ένα κόσμημα είναι αυτό που μας βάζει στον πειρασμό να μετράμε εμείς τη διαδοχή των γεγονότων στο σύμπαν.
Κοιτάμε τους άλλους, φοράνε κι αυτοί ρολόγια. Κι αν όχι, γελάμε που δεν το ξέρουνε! Όλοι ξέρουν για το χρόνο και ο λόγος που βρίσκονται δίπλα μας είναι μία χρονική σύμπτωση, ο χρόνος τους συμπίπτει με το δικό μας. Φυσικά και ο τόπος. Δεν είναι υπέροχο δυνάμεις που δεν ελέγχουμε και ούτε καν νοιάζονται για μας να μας κάνουνε να έχουμε γεγονότα στη ζωή μας και εμείς ούτε καν να τις μετράμε; γιατί και αυτή η ενασχόληση δε θα τις επηρεάσει.
Κοιτάμε το ρολόι που βρίσκεται στο λεωφορείο.
Είναι κοινό μυστικό να γνωρίζουμε ότι πέρα από το χρόνο που έχει εκείνη η κυρία (τρία λεπτά μπροστά) και πέρα από το χρόνο που έχει εκείνο το κορίτσι (τρία λεπτά πίσω) ο χρόνος για όλους μας -για όλους εμάς που βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση- είναι ο χρόνος που λέει το ρολόι του λεωφορείου. Και έξω από το λεωφορείο ίσως να υπάρχει κάποιος άλλος χρόνος, πιο επιστημονικός, μετρημένος από ανθρώπους με πτυχία που γράφεται σε αστεροσκοπεία και ερευνητικά κέντρα.
Μην πάμε όμως τόσο μακριά. Στον τοίχο της αίθουσας του αναγνωστηρίου υπάρχει ένα ρολόι. Δε δουλεύει πάντα. Για άλλους οι λεπτοδείκτες κινούνται αργά (βαρετό το διάβασμα) και για άλλους γρήγορα (γιατί δε βγαίνει η ύλη). Για όλους όμως το ίδιο. Όταν πάει 9 παρά τέταρτο όλοι θα συμφωνήσουν ότι είναι 9 παρά τέταρτο και θα σηκωθούν από τις καρέκλες τους. Ο
 τοίχος θα έχει αποκτήσει τότε χτύπο, θα έχει γίνει ένας τεράστιος μυστικός καρπός που το ρολόι θα συντονίζεται με τον χτύπο της καρδιάς αυτού του χώρου.
Τα δευτερόλεπτα είναι ο χρόνος που χρειάζεται να πάει η μπάλα του αίματος και να σκάσει πάνω στο ρολόι όταν την ίδια ώρα στέλνεται πίσω στους φοιτητές το ξεθυμασμένο προηγούμενο. Αυτό το επιστραφέν αίμα είναι η σιγουριά και η διαστραμμένη ευχαρίστηση που παίρνουν από αυτή τη σιγουριά οι σπουδαστές κάτω από τον ίδιο χρόνο.
Και πότε θα βρούμε τον αντικειμενικό χρόνο, έξω από τις αίθουσες και τα λεωφορεία, μη σε νοιάζει.
Όσο χρόνος και να υπάρχει μόνο τον δικό σου μπορείς να διαθέσεις. Και θα τον διαθέτεις πάντα με το ρυθμό που μπορείς. Καλή τύχη.

No comments:

Post a Comment