Monday, 15 May 2000

Ο γίγαντας και το κόκκινο μπαλόνι

Αυτήν την ιστορία είναι η εργασία που είχαμε στο μάθημα των καλλιτεχνικών στην πρώτη λυκείου το 2000. Προφανώς τότε εκτός από την κοινωνικά θέματα είχα και κοσμογονικές ανησυχίες, διαβάστε και θα καtαλάβετε. Δεν είμαι ιδιαίτερα θερμή υποστηρίκτρια της συγκεκριμένης ιστορίας, όμως έχει εικονογράφηση, έχει ίντριγκα και διαβάζεται εύκολα. Τις εικόνες δυστυχώς δεν τις κράτησα, αλλά βρήκα κάτι φωτοτυπίες σε όχι πολύ καλή κατάσταση, για αυτό ο υποθετικός αναγνώστης καλείται να βάλει την φαντασία του να δουλέψει και με βάση το κείμενο να φανταστεί τι στο καλό προσπαθώ να ζωγραφίσω.
Την ανεβάζω και για να δείξω ότι έχω κάποιο ακαλλιέργητο ταλέντο στην ζωγραφική, ότι αν με αναγκάσει κάποιος μπορώ να τελειώσω μια ιστορία σε σύντομο χρονικό διάστημα και με εικονογράφηση και επίσης για να χρησιμεύσει και κάπου κάτι λίγο από τις ώρες που σπατάλησα στην εκπαίδευση.




Ο γίγαντας και το κόκκινο μπαλόνι

  ...Μια φορά και έναν καιρό.... 
Αν κάποιος ήθελε να πάει σε ένα ονειρεμένο μέρος, μπορούσε να πάει στον τόπο Γκέελ. Εκεί ζούσαν όλοι οι πλανήτες και μεταξύ τους ήταν φίλοι. Έπαιζαν, τραγουδούσαν και γενικά ευτυχούσαν στον όμορφο τόπο Γκέελ. Μόνο ένας μικρός πλανήτης ήταν δυστυχισμένος. Το όνομά του ήταν Γκάαλ. Ήταν δυστυχισμένος γιατί οι άλλοι πλανήτες δεν τον είχαν φίλο. Οι άλλοι πλανήτες δεν τον είχαν φίλο όχι επειδή ήταν άσχημος, καχεκτικός, κακός και πονηρός. Κάθε άλλο: ο Γκάαλ εκτός από ότι ήταν όμορφος εξωτερικά ήταν και αγνός, αγαθός, γεμάτος αγάπη και σοφία... Για αυτά του τα χαρίσματα και για άλλα τόσα ο ζήλευαν οι άλλοι πλανήτες και δεν τον έκαναν παρέα.

 Μια μέρα εκεί που καθόταν μελαγχολικός και κοίταζε τους άλλους πλανήτες να διασκεδάζουν, ένα χαριτωμένο, μικρό, κόκκινο μπαλόνι τον πλησίασε.  Ο πλανήτης φαινόταν τρομαχτικά μεγάλος για το μπαλόνι: σωστός γίγαντας. Έτσι αυτό τρόμαξε και έφυγε μακριά. Μόλις ο Γκάαλ το αντιλήφθηκε ξέσπασε σε κλάμματα: "Δεν έχω φίλους, δεν θα έχω φίλους, όλοι με αποφεύγουν!" έλεγε με λυγμούς. 

 Μόλις τ' άκουσε αυτό το κόκκινο μπαλόνι (ήταν και πονετικό) κατάλαβε πως δεν έπρεπε να φοβάται τον πλανήτη. Πήγε κοντά του και αφού συστήθηκαν -το μπαλόνι το έλεγα Νουτ- τον παρηγόρησε και έγιναν πρώτης τάξεως φίλοι.



 Ο Γκάαλ αγαπούσε και προστάτευε τον μοναδικό του φίλο και ο Νουτ θαύμαζε τον Γκάαλ για την δυναμή του, για το ότι αγαπούσε, προστάτευε και φιλοξενούσε ό,τι ήταν πάνω του, για την γενναιοδωρία του και μαζί περνούσαν μέρες ονειρεμένες.


 Οι υπόλοιποι πλανήτες (που όπως είχαμε πει ήταν πολύ ζηλιάρηδες) ζήλεψαν την ευτυχία του πλανήτη. Ήθελαν και αυτοί να έχουν έναν τόσο χαριτωμένο φίλο.
Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν συμβούλιο. Έτσι, κατέληξαν πως έπρεπε να διώξουν τον Γκάαλ από τον Γκέελ με την κατηγορία ότι κάνει φίλους που δεν είναι όμοιοι με αυτούς. Με την ίδια κατηγορία θα φυλάκιζαν το μπαλόνι.

  
Ο Νουτ που περνούσε τυχαία από τον τόπο που γινόταν το συμβούλιο των ζηλιάρηδων πλανητών τα άκουσε όλα. Οι πλανήτες δεν τον πρόσεξαν έτσι μικροκαμωμένος που ήταν και έτσι το μικρό κόκκινο μπαλόνι έμαθε τα σχέδιά τους. Πήγε γρήγορα και τα 'πε στον Γκάαλ.



 Πήραν την απόφαση να δραπετεύσουν μαζί από τον Γκέελ, λυπήθηκαν που θα άφηναν για πάντα αυτόν τον ονειρεμένο τόπο, αλλά η ελπίδα ότι κάπου αλλού θα ήταν πιο ευτυχισμένοι τους έδινε κουράγιο.




 Άρχισε λοιπόν ο καλός μας ο Νουτ να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να φουσκώνει... 
Ώσπου χώρεσε τον Γκάαλ και άρχισε το ταξίδι τους

Και ταξιδεύαν....


                       "Ωραία δεν είνα Γκάαλ;"
                       "Φυσικά, αφού είμαστε μαζί, Νουτ!"
                        "Ξέρεις για τον Οδυσσέα και την Ιθάκη;"
                        "Καλύτερα, ας αργήσουμε τη δική μας Ιθάκη Νουτ!"


Οι άλλοι πλανήτες που όπως είχαμε πει ήταν πολύ ζηλάριαδες....
Ήταν πολύ, πολύ, πολύ, πολύ δυστυχισμένοι  που δεν είχαν κανέναν να τυραννήσουν. Αφού όλοι τους ήταν αρκετά κακόψυχοι ώστε
              να μην μπορεί να ζηλεψει ο 
         ένας τον άλλον, αισθανόντουσαν
         υπερβολικά μίζερα....

           Όλες οι ιστορίες έχουν ένα καλό τέλος.
           Γιατί όχι και αυτή; Χρειάζεται;  
                   
 Λύση στο πρόβλημά τους δεν υπήρχε και όλοι τους ήταν πολύ, μα πολύ -πιστέψτέ με- δυστυχισμένοι. 
Έτσι, οι πλανήτες έσκασαν από το κακό τους. 
Μ Π Ο Υ Μ


Καθώς ο Νουτ και ο Γκάαλ ταξίδευαν μαζί άκουσαν άλλες οκτώ μικρές φωνούλες, άλλες χοντρές, άλλες ψιλές, άλλες απαλές, άλλες βαθιές να φωνάζουν.
Ο Νουτ και ο Γκάαλ έχουν γίνει ένα
 Οι δύο φίλοι, περίεργοι, κατευθύνθηκαν προς τα εκεί και κατάλαβαν πως οι φωνές ανήκαν σε οχτώ χαρούμενους, φιλόξενους και έτοιμους να αγαπήσουν το κάθετι πλανήτες. Περιστρέφονταν γύρω από ένα λαμπερό αστέρι. 
Ξαφνικά, ο Γκάαλ και ο Νουτ ένιωσαν μια ευχάριστη έλξη να τους τραβά και όταν επιτέλους βρήκαν τον ρυθμό τους σε αυτόν τον τρελό χορό άρχισαν να τραγουδούν ευτυχισμένοι.
Και οι υπόλοιποι οχτώ πλανήτες τραγουδούσαν χαρούμενοι που τελικά όλα μπήκαν σε τάξη:
Ήταν το τέλος ενός ταξιδιού που συγχρόνως ήταν η αρχή ενός άλλου. "Βρήκαμε την Ιθάκη μας!"
Τότε ήρθε κοντά τους ένας δορυφόρος, η Σελήνη και τους κρατούσε συντροφιά την νύχτα. Σιγα -σιγά ξεκουράστηκαν και το μπαλόνι από κόκκινο έγινε γαλάζιο και ο Γκάαλ γέμισε ζωή.

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. 

 











No comments:

Post a Comment