Thursday, 3 March 2011

Χρόνοι αναστεναγμού






Οχτώ χρόνοι και άλλο λίγο


Ήταν οχτώ οι χρόνοι που χρειάστηκα τον ήχο να κρατήσω

όσο να πάρω αναπνοή, όσο να αναστενάξω.

Σε κοίταζα και ήλπιζα μία απόκριση να έχω

μα αντί για μάτια βλέπω μάγουλο, μα ίσως καλύτερα έτσι.

Γιατί δεν θα άντεχα τη δικιά σου θέληση να αντιμετωπίσω

αν μου φώναζες, αν μου θύμωνες, αν αδιαφορούσες,

αν με αποδεχόσουν. Ποια είναι η απάντησή σου;

Όλα να κάνουν την καρδιά μου να χτυπά εξίσου άρρυθμα

οχτώ τυχαίοι χρόνοι να γίνονται αιώνια αναμονή,

και εσύ να γυρνάς και,

πιο σύντομα από όσο χρειάζεσαι για να πάρεις ανάσα,

να αχνοχαμογελάς αινιγματικά καθώς λένε κάνει και η Τζιοκόντα.

Και τώρα εγώ δεν υποφέρω να σε αντικρίσω ούτε κι άλλο λίγο.


































--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Κάποιος που τυχαίνει να διαβάζει το χρονολόγιο θα μπορούσε να σκεφτεί ότι το 2011 ήταν χρονιά ποίησης. Όχι, έτυχε. Γενικώς γράφω πεζά και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιήτρια. Όσο για την (έτσι κι αλλιώς μικρή) παραγωγή του 2011 ήταν ακριβώς από αντίδραση στη μεγάλη παραγωγή πεζού λόγου. Η οποία είναι αφανής. Γιατί σαν θεωρητικό μυαλό επέλεξα σχολή από την οποία οι εργασίες που έχω απαιτούν μεγάλη σπατάλη έμπευσης.

No comments:

Post a Comment