Tuesday, 15 March 2011

Να μιλάς ελληνικά


         Αυτό το ποίημα δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας, αλλά τώρα δεν το    
        βρίσκω! Καμμία σχέση με πατριωτική ωδή, παρόλο που έχω την αίσθηση ότι το υπουργείο  
         παιδείας μπορεί και να το ενέκρινε για σχολικό βιβλίο :Ρ.
Το  εμπνεύστηκα γιατί είχα δυσκολευτεί πολύ σε μία ξένη χώρα και μου είχε λείψει τα λάθη επικοινωνίας να μην οφείλονται στην γραμματική, το συνακτικό και την άρθρωση.





Να μιλάς ελληνικά


            Μ' αρέσει να σ' ακούω να μιλάς ελληνικά
            με σίγμα, φωνήεντα και τόνους.

            Με ρο, λάμβδα, ζήτα και ονόματα που αρχίζουν από κάππα
            να μου λες, να μου λες, να μου λες κι εγώ να σε καταλαβαίνω.

           Να σε κοιτώ στα μάτια και να παίρνουν νόημα οι λέξεις
           Τα χείλη που κουνιούνται τέτοιο θαύμα που δεν αντέχω να ακούσω τον ήχο.

           Γνώριμες λέξεις, ύφος πιο οικείο κι απ' την κοιλιά της μάνας'
           χαμόγελο εκεί που πρέπει, βλέμμα ανάλογο με τις έννοιες.

          Μ' αρέσει να σε βλέπω να μιλάς ελληνικά,
          με βράχους, θάλασσες και ανθρώπους.


No comments:

Post a Comment