Sunday, 6 November 2011

Χωρισμός







Η διλογία ενός απρόθυμου χωρισμού


Για κάποιον που φεύγει.


Νομίζεις ότι έτσι θα ήταν τα πράγματα εάν δεν ήσουν στη ζωή μου;

Πως έτσι κάπως θα ήμουν εάν δεν σε γνώριζα;

Πώς θα είχα τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες συμμαχίες, τους ίδιους συνενόχους;

Και πως μπορείς να φύγεις από αυτό το σενάριο χωρίς να έχεις ευθύνη για μένα.

Και τόσο εύκολα με αφήνεις;

Ας πρόσεχες που έδεσες τη μοίρα σου μαζί μου.

Γιατί σε κάποιο σημείο κάποιες επιλογές δεν γίνονται.

Κι αν γίνονται, έχουν κόστος την ταυτότητά μας.



Για κάποιον που με αφήνει να φύγω


Ναι, σε έχω για να μου καλύπτεις ένα κενό,

Ένα κενό μεγαλύτερο από εμένα,

Που αν θα φύγεις θα με καταπιεί,

και καθόλου δεν θα με νοιάζει.


Όταν είσαι εδώ έχω μέλλον και παρόν

και το παρελθόν είναι απλά ένα θέμα συζήτησης.

Όταν λείπεις όμως είμαι μόνο παρελθόν

και το παρόν μου γίνεται ανυπόφορο.


Δεν το καταλαβαίνεις φαίνεται

όταν με κάνεις να πρέπει να σε αφήσω.

Με εγκλωβίζεις σε μια επιλογή που δε θέλω,

πρέπει να βρω ξανά χαρά στη μοναξιά μου,

μετά από όλα αυτά που έκανα για να είμαι μαζί σου.

Και ξαφνικά η ζωή μου δεν έχει νόημα αν δεν υπάρχω για σένα.































--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Κάποιος που τυχαίνει να διαβάζει το χρονολόγιο θα μπορούσε να σκεφτεί ότι το 2011 ήταν χρονιά ποίησης. Όχι, έτυχε. Γενικώς γράφω πεζά και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιήτρια. Όσο για την (έτσι κι αλλιώς μικρή)παραγωγή του 2011 ήταν ακριβώς από αντίδραση στη μεγάλη παραγωγή πεζού λόγου. Η οποία είναι αφανής. Γιατί σαν θεωρητικό μυαλό επέλεξα σχολή από την οποία οι εργασίες που έχω απαιτούν μεγάλη σπατάλη έμπευσης.





No comments:

Post a Comment