Thursday, 15 January 2015

Η τελευταία ζωγραφιά



           Το ποίημα το εμπνεύστηκα σε μια επίσκεψή μου στο στρατόπεδο Άουσβιτς -Μπίκερναου και είναι σημαντικό να ενημερωθούμε και να ευαισθητοποιηούμε όλοι για αυτό το θέμα.       
          Το ποίημα επιλέχθηκε για την συμμετοχή του στο ποιητικό ανθολόγιο "Το Ολόκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων" από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης EUARCE.
           Η φωτογραφία δείχνει τις ράγες από τα τρένα που οδηγούσαν στο στρατόπεδο.








Η τελευταία ζωγραφιά
                                                 

Μία μαργαρίτα πάνω στη σιδηροτροχιά του τρένου.

Ζωγραφιστή, ψεύτικη, σαν όλα τα όνειρα σε εκείνο το σφαγείο.

Έφτασε εκεί μαζί με τον πατέρα μας, η τελευταία ζωγραφιά του,

πριν του πάρουν το κοστούμι με τις γεμάτες από μπογιές τσέπες.

Έμεινε πάνω στο σίδερο, πάντα παγωμένη, χωρίς να μπορεί

να αγγίξει το χώμα δίπλα στους στρωτήρες για να πάρει ζωή.

Ένα χώμα άγονο και στείρο, μαύρο για χρόνια είπανε τέσσερα,

μα η μνήμη μας τα μετρούσε αλλιώς.

Κάθε μέρα της ζωής μας και της ζωής των παιδιών μας

αυτή η μαργαρίτα ήταν σταματημένη σε έναν χρόνο άφορο

ποτέ παλιό ποτέ περασμένο, αυτόν της απουσίας.

Εμείς φύγαμε για έναν άλλο κόσμο,

εκεί όπου το κρύο ήταν απλά μία άλλη εποχή

και η εργασία μας πράγματι θα μας γέμιζε τα στομάχια.

Δεν μπορούσαμε να σωθούμε όλοι.

Επειδή, κάποια στιγμή, στην ανθρωπότητα αποφασίσανε

πως η ζωή δεν επαρκεί για όλους.

Είναι σε πεπερασμένες ποσότητες

και αποφασίζουν για αυτήν όσοι φοράνε μπότες,

όσοι μπορούν να πατάνε πάνω σε παγωμένες ράγες

χωρίς να τους παγώνουν τα πόδια.

Κι όμως, ο πατέρας ήξερε τι έκανε

όταν έβαλε αυτήν την μαργαρίτα πάνω στο σίδερο.

Γιατί όσοι κι αν την πάτησαν αυτή δεν έφυγε,

ξεγέλασε το θάνατο και κορόιδευε τις περαστικές εποχές.

Ακόμα βρίσκεται εκεί, ξεθωριασμένη, δίπλα στο χορτάρι που έχει πυκνώσει

γύρω από τις ράγες τρένων που σταμάτησαν να περνούν.

Μα τις μπότες  και τα τρένα που την πάτησαν δεν τα θυμάται πια κανείς. 





No comments:

Post a Comment