Tuesday, 28 April 2015

Το αστεράκι






Το αστεράκι


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αστεράκι στον ουρανό. Αυτό το αστεράκι αισθανόταν πολλή μοναξιά γιατί δεν μπορούσε να μετακινηθεί και να κάνει παρέα με τα άλλα αστεράκια. Ένιωθε σαν να ήταν καρφιτσωμένο στο στερέωμα, αυτό είχε την θέση τους και όλα τα άλλα αστεράκια είχαν την δικιά τους, αλλά δεν μπορούσαν να συναντηθούν.
Μια μέρα εκεί που γκρίνιαζε και αναστέναζε άκουσε τα μουρμουρητά του ένας αστροναύτης. «Τι έχεις μικρό αστεράκι;» το ρώτησε. «Είμαι πολύ μόνο!» του απάντησε. Ο αστροναύτης κοίταξε γύρω του και είδε όλη την ομορφιά του διαστήματος και τον διασκέδασε το παράπονο του αστεριού. «Αχ, και πόσοι δεν θα ήθελαν να είναι αστέρια και να έχουν την θέα που έχεις εσύ από εδώ πάνω!» του είπε. Το αστεράκι θύμωσε που δεν το καταλάβαιναν: «Δεν με ενδιαφέρει να έχω θέα, εγώ θέλω να έχω παρέα!» Ο αστροναύτης τότε σοβάρεψε και του είπε πως όλοι είναι αυτό που είναι και δεν πρέπει να θέλουν κάτι άλλο, τα αστέρια δεν έχουν παρέα και να το χωνέψει.
Μετά από αυτό το αστεράκι καθόταν αμίλητο, αλλά βαθιά μέσα του ευχόταν κάτι να γίνει και να μπορεί να έχει κάποιον να μιλάει σε αυτό το μακρύ ταξίδι στο διάστημα.
Περνούσαν τα χρόνια και το αστέρι έβλεπε πολλούς τόπους, υπέροχα χρώματα και άκουγε ένα υπέροχο τραγούδι, τους ήχους από όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν. Αλλά δεν είχε κανέναν να τα μοιραστεί. Έβλεπε και τα άλλα αστέρια, εκεί, στην θέση τους και στην πορεία τους και τα περιεργαζόταν αλλά όσο και να τους φώναζε κανένα δεν άκουγε τόσο μακριά που ήταν!
Πέρασε και άλλος καιρός και άλλος καιρός, το αστεράκι περιεργαζόταν τον κόσμο και είχε συνηθίσει την ησυχία του ώσπου είδε από μακριά κάποιο ουράνιο σώμα να έρχεται προς το μέρος του. «Τι να ‘ναι αυτό;» αναρωτήθηκε. «Να ’ναι κανένα αστέρι που η τροχιά του περνάει δίπλα από την δικιά μου;» σκέφτηκε με χαρά πως για λίγο θα μπορούσε να πιάσει κάποια κουβέντα! Όπως τότε με τον αστροναύτη, που του έκανε την καρδιά περιβόλι. «Η μήπως είναι κάποια μαύρη τρύπα που θα με καταπιεί και θα πεθάνω;» σκέφτηκε με τρόμο. Ξανακοίταξε και είδε πως ήταν κάτι φωτεινό, άρα αποκλείεται να ήταν μαύρη τρύπα.
«Ε! Φίλε! Φίλε!» άρχισε να φωνάζει. «Τι είσαι;» Δεν άκουγε τι του έλεγε και τι του απαντούσε, όσο όμως πλησίαζε άκουγε αυτό το πράγμα να φωνάζει «αααααα», από την φόρα και την ταχύτητα που είχε πάρει.
«Έι, μην τρέχεις τόσο, κόψε λίγο!» του φώναξε το αστεράκι. Δεν θα προλάβουμε να μιλήσουμε. «Είμαι κομήηηηητηηηης!» φώναξε αυτό το πράγμα.
«Πολύ ωραίος είναι ο κομήτης!» σκέφτηκε το αστεράκι που γοητεύτηκε από την μακριά του, κατακόκκινη ουρά και ανυπομονούσε να έρθει πιο κοντά.
Μα έτσι όπως τον κοίταζε το αστεράκι άρχισε να βλέπει πως αυτός ερχόταν καταπάνω του, θα έπεφτε πάνω του! «Πιο σιγά, κομήτη, πιο σιγά, θα πέσεις πάνω μου!» φώναξε.
«Δεν μπορώ να σταματήσωωωωω!» φώναξε ο κομήτης που τώρα είχε έρθει πιο κοντά και έβλεπε καθαρά το αστεράκι. Έβλεπε βουνά και θάλασσες και φαράγγια και πεδιάδες και του φαινόταν τόσο όμορφα.
«Είσαι το πιο όμορφο αστέρι που έχω δειειειειει!» του φώναξε! «Και εσύ είσαι καταπληκτικός, συνέχεια θαυμάζω την ουρά σου!» είπε το αστέρι. «Μην πέσεις όμως πάνω μου, σε παρακαλώ!» τον παρακάλεσε γιατί λυπόταν να πεθάνει τώρα, πάνω που είχε βρει κάποιον φίλο, πάνω που θα έπιανε κουβέντα.
«Νομίζω πως σε έχω ερωτευτείειειειε!» φώναξε ο κομήτης που πια ήταν πολύ πολύ κοντά. «Θες να είμαστε για πάντα μαζίιιιιι;» Το αστέρι δεν μπορούσε να πιστέψει την τύχη του, αυτός ο τόσο όμορφος ταξιδευτής, που είχε δει όλα τα αστέρια του κόσμου ήθελε να περάσει το υπόλοιπο του ταξιδιού του μαζί με εκείνο το αστεράκι.
«Και που ξέρω πως δεν το λες αυτό από τύχη; Τυχαία πέφτεις πάνω μου!» του απάντησε το αστεράκι. «Τυχαία σε συνάντησα, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος που βρήκα εσένα, θέλω να σε παντρευτώωωωωω!» «Ναι, ναι, ναι!!!» είπε το αστεράκι γεμάτο χαρά.
Και σε λίγο ακούστηκε μια έκρηξη χαράς από την πτώση του κομήτη, που πια δεν ήταν σύγκρουση αλλά ένωση. Και ήταν τόσο μεγάλη ένωση που έφυγε ένα κομμάτι από τα υλικά τους και άρχισε να γυρίζει γύρω τους.
Το αστέρι είχε αποκτήσει ένα φεγγάρι! Και τώρα πια θα είχε πάντα παρέα για το υπόλοιπο του ταξιδιού του στο συμπάν!


No comments:

Post a Comment