Monday, 7 September 2015

Τα χρονικά της καταραμένης γης: Η πτώση της ανθρωπότητας



      Μετά από κάλεσμα των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές για εκδήλωση ενδιαφέροντος για την έκδοση ενός συλλογκού βιβλίου με θέμα Τα χρονικά της καταραμένης γης: Η πρώση της ανθρωπότητας συμμετέχω σε μια ομάδα συγγραφέων που ασχολούνται με την επιστημονική φαντασία.
     Την ομάδα συντονίζει ο Γιώργος Σωτήρχος και συμμετέχουν οι συγγραφείς Γιώργος Κωστόπουλος, Μανώλης Φραγκούλης, Βαγγέλης Σαραντόπουλος, Κωνσταντίνος Ζαφείρκος, Αναστασία Γάρδα, Κατερίνα Βολικού, Αντώνης Μηλιαράς, Ασημίνα Μακρή, Χαρίκλεια Σταθοπούλου, Μάνος Κουνουγάκης, Ανδρέας Ζαρμακούπης.
      Επιμένω λοιπόν, είναι η δεύτερη ομάδα συλλογικής γραφής που συμμετέχω, να δω αν μπορεί να γραφτεί ένα συλλογικό βιβλίο! Μείνετε συντονισμένοι, θα σας ενημερώνω...
 
      Εδώ θα βρείτε το κείμενο που έστειλα με βάση το κάλεσμα του διαγωνισμού, πιθανώς λόγω του ότι πρώτα είχα κλείσει το βιβλίο "Ένας βολικός και ευτυχισμένος κόσμος" να είχα δικαίωμα προτίμησης αν και δεν μου είπαν τίποτα τέτοιο.
      Το κείμενο δεν είναι από το βιβλίο που φτιάχνουμε, είναι όμως ένα δείγμα του τι συζητάμε.

Το 2078 ξεσπά ένας φοβερός πόλεμος που καταλήγει χωρίς νικητή, έχοντας πρώτα ερημώσει την Γη. Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη έχει γίνει μια τεράστια ραδιενεργή έρημος, που σαρώνεται από φοβερές μολυσμένες θύελλες. Το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από δύο ομάδες επιζώντων. Η μια ομάδα είναι επάνω στην Γη και έχει προλάβει να μπει μέσα σε ένα πυρηνικό καταφύγιο και η δεύτερη ομάδα, είναι αστροναύτες που βρίσκονται σε έναν διαστημικό σταθμό σε τροχιά, που είναι ο μοναδικός που γλύτωσε από τον τροχιακό βομβαρδισμό με πυρηνικά όπλα.
Η εξιστόρηση της ιστορίας αρχίζει τις τελευταίες ημέρες του πολέμου, καθώς η ομάδα στην Γη συγκεντρώνεται και προσπαθεί να διαφύγει στο καταφύγιο.
Οι δύο ομάδες, η μία στο καταφύγιο και η δεύτερη στον διαστημικό σταθμό, αρχίζουν και έχουν επικοινωνία από ένα σημείο και μετά.
Το βασικό ζητούμενο από τους συγγραφείς είναι να δημιουργήσουν τους χαρακτήρες και να περιγράψουν την ζωή στον διαστημικό σταθμό και στο καταφύγιο. Και να επιλέξουν από ένα σημείο και μετά αν πρέπει να βγουν οι άνθρωποι από το καταφύγιο και ο διαστημικός σταθμός ή να εκκενωθεί και να γυρίσουν οι αστροναύτες στην Γη ή να αρχίσουν το μεγάλο ταξίδι για το βαθύ διάστημα, όπως επίσης να αποφασίσουν και τι πολιτισμός έχει αρχίσει να αναπτύσσεται επάνω στα ερείπια της Γης.
Επίσης οι συγγραφείς θα αποφασίσουν αν θα υπάρχει δυνατότητα να υπάρχει και δεύτερο βιβλίο στο μυθιστόρημα, όπου θα συνεχίζεται η ιστορία.




Ο Τζόναθαν κοίταξε το πληγωμένο του χέρι. Αμφέβαλλε αν θα τα καταφέρει στην επιφάνεια. Όμως ήθελε να φύγει, να ξεφύγει από εκείνην την τρύπα που ήταν φτιαγμένη με αυταρχικούς κανόνες. «Επειδή ακριβώς δεν πίστευα την εξουσία κατάφερα και σώθηκα, το ίδιο θα κάνω και τώρα!» σκέφτηκε. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει κάποιο πρόβλημα με το αρχηγείο, είχαν όλοι τους καλές προθέσεις και ήταν λαμπροί επιστήμονες με όραμα να φτιάξουν έναν νέο κόσμο. Όμως κανείς δεν μπορούσε να φύγει δίχως άδεια και όλες τους οι κουβέντες ξανασυζητιόνταν ώστε να είναι σίγουρο πως όλοι συναινούσαν, κάτι που έκανε τον Τζόναθαν να αγανακτεί.
Το ήξερε πως η ραδιενέργεια στην επιφάνεια δεν επέτρεπε ζωή. Το ήξερε πως στο διαστημικό σταθμό δεν είχαν τόσες προμήθειες ώστε να αρχίσουν ταξίδι στο βαθύ διάστημα. Αλλά ο Τζόναθαν θα τα κατάφερνε, ήταν έξυπνος, δεν ήταν τυχαίο που τον επέλεξαν παρά το πονεμένο του χέρι για να συναντήσει τους δύο κοσμοναύτες που έρχονταν πρώτοι. Ίσως όμως και να μην τους ένοιαζε να τον ξεφορτωθούν, τώρα πια που δεν μπορούσε να κάνει δουλειές για την κοινότητα.
Οι κοσμοναύτες έφερναν σπόρους για καλλιέργεια, αλλά έφερναν και τη συσκευή ραδιοεντοπισμού εξωγήινων. Πλέον όλοι είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε αυτούς. Όσην ώρα ετοιμαζόταν σκεφτόταν  πώς να πείσει τους κοσμοναύτες να μην συναινέσουν στη θέση του αρχηγείου. Ο Τζόναθαν πίστευε πως οι άνθρωποι προσπαθούσαν προς την λάθος κατεύθυνση, σπατάλαγαν πόρους και φαιά ουσία για να φτιάξουν μια υπόγεια πολιτεία, ενώ έπρεπε να βρουν καύσιμα και πρώτες ύλες για να εγκαταλείψουν αυτόν τον καταραμένο πλανήτη.
 Η στολή τον βάραινε καθώς προχωρούσε στην απέραντη έρημο, ενώ οι πληγές στο χέρι του τον έτσουζαν από το πολύ αντιραδιενεργικό που είχε βάλει. Τίποτα δεν συνάντησε στον δρόμο του μέχρι που πίσω από την ομίχλη που είχαν σηκώσει οι θύελλες είδε κάτι σαν σπιτάκι. Αυτό ήταν… το σκαφίδιο! Ενημέρωσε την βάση και επιτάχυνε για να συναντήσει τους κοσμοναύτες. Δεν έβλεπε κίνηση και αυτό ήταν και το πιο λογικό, δεν θα έβγαιναν μόνοι τους. Έφτασε στην πόρτα και χτύπησε. Θα έπρεπε να τον είχαν δει τόσην ώρα. Θα έμπαινε στο χώρο απολύμανσης και μετά θα τους συναντούσε.
Η εξωτερική πόρτα άνοιξε αλλά ταυτόχρονα άνοιξε και η πόρτα μετά τον θάλαμο. Αυτό δεν ήταν καλό, δεν λειτουργούσε το σύστημα του σκαφιδίου. Ο Τζόναθαν προχώρησε χωρίς να βγάλει την στολή του. Οι πόρτες πίσω του δεν έκλεισαν και αυτό έθετε τον κίνδυνο να καταστούν ραδιενεργά όλα τα πράγματα που υπήρχαν μέσα!
Το σκαφίδιο ήταν μικρό και φίσκα στα πράγματα που έγερναν οι κοσμοναύτες για τους γήινους. Κυρίως τεχνολογικό εξοπλισμό και μέσα σε όλα ο Τζόναθαν εντόπισε την συσκευή ραδιοεντοπισμού εξωγήινων. Η κόκκινη βελόνα στο κέντρο της γύριζε σαν τρελή, σίγουρα υπήρχαν εξωγήινοι κάπου πολύ κοντά! Ο Τζόναθαν μίλησε στον πομπό του «κάτι δεν πάει καλά, χρειάζομαι βοήθεια» και κοίταξε γύρω του, κανένα σημάδι ζωής.
 Έσφιξε το λέιζερ όπλο του και άνοιξε την πρώτη κάσα βιοσυντήρησης που είδε, μήπως την είχαν χρησιμοποιήσει οι κοσμοναύτες. Με μια αλλόκοτη κραυγή ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα έβγαλε το χέρι του από μέσα και έστρεψε το σώμα του προς το φως που έμπαινε από την πόρτα, λες και η ραδιενέργεια το δυνάμωνε. 



No comments:

Post a Comment