Sunday, 24 August 2008

Ας μιλήσουμε για την ομορφιά

Το 2008, φοιτήτρια τότε, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκ. Κυρίως γιατί ήμουν μοντέρνα κοπέλα και τότε ήταν πολύ της μόδας και δευτερευόντως γιατί πίστεψα πως το ίντερνετ θα είναι η επαφή μου με τον πολύ κόσμο. Γελάστηκα. Δεν έχω καμία ένδειξη ότι το διάβασε ποτέ κανείς. Δεν ήξερα να κοιτάζω και τα στατιστικά, ήμουν πράγματι πολύ αφιερωμένη στο γράψιμο.
Έγραφα τύπου ημερολόγιο αλλά με σκέψεις μαζί. Δηλαδή για τότε που περίμενα σε μια ουρά και κάποια μου πήρε την θέση ή για τότε που βρέθηκα σε μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον όλες αυτές τις σκέψεις τις θεωρώ πολύ προσωπικές και για αυτό το λόγο δεν τις αναδημοσιεύω. Πάντως κρίμα που η ανθρωπότητα δεν πήρε χαμπάρι τέτοιο ειλικρινές μπλογκ, είχε πολλές πιπεράτες λεπτομέρειες για την φοιτητική ζωή στην Αθήνα του 2008, πριν την κρίση. Τελοσπάντων επανέρχομαι.
Στο μπλογκ δημοσίευα και μερικές ιστορίες. Τις δημοσίευα σε συνέχειες. Πολλές από αυτές δυστυχώς δεν τις ολοκλήρωσα και τώρα δεν έχω καθόλου όρεξη, ασχολούμαι με άλλα πράγματα.
Αυτό το κείμενο το έγραψα για έναν διαγωνισμό που βρήκα σε ένα μπλογκ που ούτε το θυμάμαι κάτι έλεγε "είσαι ο καθρέφτης μου" και κατάλαβα πως έπρεπε να γράψουμε δοκίμιο για την ομορφιά. Whatever δεν εχω κρατήσει αρχείο αν το έστειλα, πάντως αν το έστειλα δεν πήρα απάντηση. Με το δίκιο τους, δεν νομίζα να ήθελαν τις σκέψεις μου. Και εγώ τα δημοσιέυω ακριβώς επειδή κάνω αρχείο και για free είναι μια χαρά, αν κάποιον τον ενδιαφέρει. Ποτέ δεν ξέρεις.


Τι είναι η ομορφιά για τους ανθρώπους

       Ωραία. Ας μιλήσουμε για την ομορφιά.
       Την ομορφιά που ξεσκίζουν όσοι την αντιληφθούν. Την περίμεναν σαν ένα δώρο από μία δύναμη υπέρτερη και αρχέγονη. Πίστευαν πως επειδή την είχαν αγγίξει με τη φαντασία τους, το μυαλό τους ή τη διαίσθησή τους τότε που έπαιρναν ανθρώπινη υπόσταση, τους άνηκε δικαιωματικά.
      Για αυτό, ακριβέστερο είναι να πούμε πως περίμεναν την απόδοσή της, όχι κάποιο δώρο.
      Όταν την είδαν, την αναγνώρισαν αμέσως. Και πίστεψαν ότι αξίζουν να ικανοποιηθούν από την κατανάλωσή της. Σαν κανίβαλοι, που θέλουν να ενσωματώσουν τα στοιχεία εκείνου που κατασπαράζουν. Με χίλιους δυό τρόπους την πλησίασαν για να την κάνουν δικιά τους. Σκέφθηκαν πως με το να μιλήσουν για αυτή έχουν ένα λόγο πάνω στην ύπαρξή της, τώρα που την προσδιόρισαν. Σκέφτηκαν πως αν τη ζωγραφίσουν ή με κάποιο άλλο τρόπο αναπαραστήσουν το δημιούργημά τους θα αφήσει το στίγμα του πάνω τους και θα την εσωτερικεύσουν.
      Την άγγιξαν, τη χτύπησαν, τη χάιδεψαν και τέλος της έκαναν έρωτα, τη βίασαν, τη λάτρεψαν και τη σκότωσαν.
    Η ανάμνησή της πάλι τους ερέθιζε και την αποθέωσαν. Συνέχισαν να την ψάχνουν και να βρίσκουν τα θρύψαλά της στους ίδιους τους εαυτούς τους. Αυτό που έβλεπαν ο ένας κοιτάζοντας τον άλλον ήταν μορφές ανάξιες  λατρείας με αντιστάθμισμα ένα λαμπερό φορτίο της επίγνωσης και της εμπειρίας της απόλυτης αγαλλίασης.
      Είναι αυτό το αίσθημα ανακούφισης και ηρεμίας που προσφέρει η υποψία της επιστροφής στην Εδέμ, το ότι αν υπάρχει ακόμα τέτοια ομορφιά υπάρχει και τέτοια ελπίδα. Η υπόνοια ότι η αλήθεια καθρεφτίζεται στα αρμονικά και υπεράνθρωπα μέλη της, ότι επιτέλους ενσαρκώθηκε και είναι δικιά μας, του κόσμου μας. Η υπόνοια ότι η απόλαυση μπορεί να μην έχει το στίγμα της ενοχής, ότι το αμάρτημα δεν υπάρχει, είναι ένας μύθος.
     Και ας μιλήσουμε και για την ομορφιά που ντρέπεται τον εαυτό της. Που έχει συνείδηση της ατέλειας της αλλά και την ψευδαίσθηση της τελειότητας που προκαλεί στους άλλους. Που ξέρει ότι θα τη φθονήσουν και ότι θα τη λατρέψουν και φοβάται τόσο να μην τη σκοτώσουν όσο και να μην την αγαπήσουν. Και ντρέπεται γιατί καθρεφτίζει την ασχήμια των άλλων.
      Για την ομορφιά που κρύβεται γιατί η συνέπεια τους θαύματος και του εγκλήματος της ύπαρξής της είναι ο αφανισμός της και το πέρασμα σε μία αιωνιότητα ανώτερη και λιγότερη της πραγματικότητας. Και εκείνος ο ποιητής που την ιερουργεί και ψάλλει τους άθλους και το δράμα της –αν υπάρχει- είναι ο μόνος σύντροφος στην ένδοξη και μοναχική της μοίρα. Μα σε λίγο θα ασελγήσει κι αυτός πάνω της  όταν στα μάτια της σταματήσει να βλέπει την ίδια και αντιληφθεί τη δικιά του ασχήμια.
       Και πιστοί ο ένας στον άλλον θα κοιτάζονται στα μάτια ώσπου οι μορφές τους να αλλάξουν από το φως στο σκοτάδι και από το σκοτάδι στο φως όσες φορές γυρίζει ο χρόνος, ώσπου να καταλάβουν ο ένας τον άλλον, να δοθούν και να παρθούν ως το θάνατο και να αναγεννηθούν.


No comments:

Post a Comment